Van de buitenkant is er niks aan me te zien, maar als je me kent weet je dat ik altijd gekke dingen heb. Gekke lichamelijke dingen. Er zijn dagen dat ik er enorm van kan balen, maar ik zou voor geen goud met iemand anders willen ruilen.
Van kleins af aan heb ik de ziekte van Graves, waarvoor op mijn tiende mijn schildklier met radioactieve straling behandeld werd. Met het gevolg dat ik levenslang medicatie moet nemen. Jaren geleden ontdekte ik ook dat ik gluten niet verdraag. En alsof dat nog niet genoeg was, heb ik ook een sucrase-isomaltase deficiëntie, wat eigenlijk gewoon een suikerallergie is. Tussendoor ben ik meermaals geopereerd, onder andere aan mijn galblaas, een goedaardig gezwel op een van mijn bijschildklieren en aan mijn eileiders vanwege een erfelijke aanleg voor eierstokkanker. En vorig jaar werd ik ook nog eens geconfronteerd met een dubbele nekhernia. Mijn aandoeningen zijn gelukkig niet levensbedreigend, dus schouders eronder en doorgaan.
Maar vorige week kreeg ik nieuws dat me echt deed schrikken, waar ik even goed over na moest denken. Mijn glucosewaarden zijn namelijk verstoord, wat ook wel bekend staat als een verhoogde suikerwaarde of pre-diabetes. Ik heb nog geen diabetes, maar dat zou het wel kunnen worden. Omdat ik werk in een oogkliniek, weet ik maar al te goed wat diabetes met je ogen kan doen. Dus toen ik dit hoorde, raakte ik in paniek en heb ik sindsdien geen korrel suiker meer aangeraakt. En het was bizar dat een vriendin van me diezelfde dag te horen kreeg dat ze diabetes heeft. Het lijkt wel alsof steeds meer jonge vrouwen de diagnose (pre-)diabetes krijgen.
“Zijn advies was duidelijk: iedere dag een uur wandelen, want wandelen is het beste medicijn. Ook moet ik mijn voeding goed in de gaten houden, krachttraining doen en zorgen dat mijn stresslevel laag blijft.”
Woensdag had ik een heel fijn gesprek met mijn huisarts, omdat ik nog steeds in de paniekstand stond. De gedachte aan wat ik wel en niet kan eten spookte door mijn hoofd. Gelukkig kon mijn huisarts me geruststellen en gaf hij me nuttige tips. Mijn opa en oma hadden diabetes en met mijn ziekte van Graves loop ik ook een verhoogd risico. Zijn advies was duidelijk: iedere dag een uur wandelen, want wandelen is het beste medicijn. Ook moet ik mijn voeding goed in de gaten houden, krachttraining doen en zorgen dat mijn stresslevel laag blijft. Over een halfjaar moet ik weer bloed laten prikken.
Het gekke is dat ik me nu anders voel. Ik ben blij met deze wake-up call en de positieve woorden van mijn huisarts. Het heeft me gemotiveerd om dit nieuwe hoofdstuk aan te gaan. Ik ben dankbaar voor de liefde en steun van mijn gezin, familie, vrienden, collega’s en het Diabetesfonds, dat betrouwbare informatie biedt.
Normaal gesproken deel ik geen persoonlijke verhalen op deze manier, maar dit voelde belangrijk om te delen, vooral omdat steeds meer jonge vrouwen geconfronteerd worden met gezondheidsuitdagingen zoals (pre-)diabetes en daar best wel eens wat aandacht aan geschonken mag worden.